Starcie Tytanów: wewnętrzny krytyk vs Ty
Nie ma jednej, uniwersalnej definicji- każdy ma swoją własną, unikalną wersję tego stwora, który do tego potrafi mówić różnymi głosami.
Wewnętrzny krytyk… czyli co? A właściwie — kto?
Nie ma jednej, uniwersalnej definicji- każdy ma swoją własną, unikalną wersję tego stwora, który do tego potrafi mówić różnymi głosami.
U jednych nosi pelerynę perfekcjonisty („zawsze można lepiej, prawda?”), u innych eksperta („w końcu on wie najlepiej, że to co myślisz, jest źle”). Często sabotuje myśli i działania. I nawet jeśli jego intencje są — teoretycznie — dobre (chce Cię uchronić przed porażką albo nieprzychylną oceną innych), to gdy spojrzeć z dystansu, okazuje się, że trzyma Cię ciasno za nogi i skutecznie uniemożliwia ruszenie z miejsca.
Jest trochę jak tamagotchi – karmisz to żyje i rośnie, nie karmisz – „zdycha”, ale w kolejce już czeka nowe zwierzątko 😉
Kiedy się pojawia?
Najczęściej im bardziej ważnych dla siebie rzeczy dotykasz, tym większy, wyraźny i głośny się robi, sypiąc dobrymi radami jak z rękawa:
Moje spotkanie z nim
Też ostatnio miałam z nim bardzo bliskie spotkanie. „Zabawne” ile razy wymierzył mi prosty sierpowy między oczy podczas pracy nad tą stroną
Ile razy miałam ochotę rzucić to w cholerę, ile razy poprawiałam każdą kropkę i przecinek, dążąc do doskonałości, która – jeśli by się zastanowić – przecież nie istnieje. Bo jeśli tylko pozwolisz, to on zawsze jest za plecami, gotowy szepnąć cicho; „zawsze można lepiej…”
Ale skoro to czytasz, to tę rundę wygrałam ja 😉 To naprawdę było jak starcie tytanów!
Z drugiej strony… świadome obserwowanie go w akcji — bezcenne!
Co z nim zrobić?
Czy da się dziada unicestwić? Nie wiem… może… nie tracę nadziei 😉
Czy da się z nim dogadać lub zawrzeć pakt? Pewnie! Choć łatwo nie jest.
Ale jakkolwiek banalnie to nie brzmi, nie chodzi o to, żeby go słuchać bezwarunkowo czy się mu poddawać w całości. Ale jakkolwiek banalnie to nie brzmi, nie chodzi o to, żeby go słuchać bezwarunkowo czy się mu poddawać w całości.
Kilka rzeczy, które mogą pomóc:
Zauważ go:
„Aha, to znowu ty”. Pamiętaj tylko, że on to nie Ty, tylko sobie w Tobie mieszka. To tworzy dystans i przypomina, że to tylko jeden z głosów w głowie, niekoniecznie ten mądrzejszy.
Nie dyskutuj:
Nie próbuj go przekonać zanim coś zrobisz, że nie ma racji… pokaż mu robiąc 😉
Kompromis ze sobą:
Po drodze do perfekcji znajdź swoje „wystarczająco dobre” i jak już tam dotrzesz – nie poprawiaj niczego. Uznaj, że wystarczająco jest wystarczająco.
Małe kroki:
Na mecie jesteś tylko przez moment, to co naprawdę ma znaczenie to to, jak do tej mety dotarłeś. Czasem nie chodzi o wielkie zwycięstwo, tylko o to, żeby zrobić jeden mały ruch.
A Twój wewnętrzny krytyk… jakim głosem dziś mówi?
A co ważniejsze – w czym dziś Ci nie przeszkodzi? 😉
Komentarze
Podobne artykuły
Co się dzieje, gdy nic się nie dzieje?
Siedzisz na sesji. Padło pytanie. I teraz… cisza. Pięć sekund. Dziesięć. Piętnaście. Zaczyna być niezręcznie. Myślisz: „Kurczę, muszę coś powiedzieć. Cokolwiek. Płacę za tę godzinę, a tu siedzę i milczę głupio”.
Dlaczego nie powiem ci, co zrobić? (choć mogłabym)
Nie zliczę ile razy na sesji czułam płynące w moją stronę oczekiwanie i nadzieję „może mi powie co najlepiej zrobić, może da mi choć małą podpowiedź”, ile razy słyszałam…
Odczarować Coaching
„O matko, teraz to straciłem do Ciebie cały szacunek” – usłyszałam kiedyś od kolegi, pół żartem, pół serio, gdy dowiedział się, że jestem coachem.
Dodaj komentarz