Odczarować Coaching
„O matko, teraz to straciłem do Ciebie cały szacunek” – usłyszałam kiedyś od kolegi, pół żartem, pół serio, gdy dowiedział się, że jestem coachem.
Misja: odczarować coaching
„O matko, teraz to straciłem do Ciebie cały szacunek” – usłyszałam kiedyś od kolegi, pół żartem, pół serio, gdy dowiedział się, że jestem coachem.
Nie obraziłam się 😉
Ale ta jego żywa reakcja, kolejny raz uświadomiła mi, jak bardzo niejasny jest coaching jako sposób pracy z drugim człowiekiem i jak mocno to, co krąży w zbiorowej wyobraźni, odbiega od rzeczywistości. Wywracanie oczami, pobłażliwe uśmieszki, a czasem wręcz niechęć – to reakcje, z którymi spotykam się częściej, niż mogłoby się wydawać.
Też tam byłam
Sama bardzo długo żyłam w przekonaniu, że coaching to tylko festiwal „bycia zwycięzcą”. Myślałam, że to owo słynne „możesz wszystko” i narracja w stylu: „Jesteś w dołku? Ja też kiedyś byłam, a teraz mam wszystko, więc chodź, pokażę Ci, jak żyć” i buntowałam się na samą myśl o takim podejściu.
Sądziłam, że to świat uproszczeń i toksycznej pozytywności, w którym na każde pytanie jest jedna, szybka odpowiedź, a fakt, że ja jej nie mam, czy nie umiem użyć, robi ze mnie mniejszą niż jestem.
Dojrzałam jednak do tego, żeby to sprawdzić. Bez przekonania, bez wielkich oczekiwań. I okazało się, że fajnie jest nie mieć racji 😉
Najpierw obalmy kilka mitów
Zanim powiem, czym coaching jest, chcę zatrzymać się na chwilę przy tym, czym na pewno nie jest.
To czym ten coaching w takim razie jest?
Najprościej mówiąc – rozmową, która zmienia perspektywę.
Wyobraź sobie, że od lat chodzisz po tym samym pokoju. Znasz każdy jego kąt. Aż nagle ktoś zapala światło z innej strony i okazuje się, że są tam drzwi, których wcześniej w ogóle nie zauważałeś. Coaching to właśnie to światło.
W praktyce oznacza to, że:
Masz szansę usłyszeć swój własny głos
W codziennym biegu rzadko dajemy sobie czas na refleksję, a jeśli już to z poczuciem winy, że „marnuję czas”. Na sesji dostajesz komplet: pełną uwagę drugiego człowieka i pozwolenie, by być sobą – bez masek i ról.
Rozdzielasz to, co Twoje, od tego, co narzucone
Masz możliwość przyjrzeć się sobie. Sprawdzasz wartości, potrzeby i lęki, oddzielając je od tego, co przypisali Ci inni. Wyłączasz autopilota i zaczynasz wybierać.
Rozstajesz się z tym, co Ci nie służy
Niektóre przekonania, myśli, reakcje, relacje, są jak stary płaszcz – kiedyś potrzebne, dziś jakieś takie podarte. Coaching pomaga je zauważyć i zdecydować: czy na pewno chcesz je dalej nosić? Jednocześnie wzmacnia to, co w Tobie działa.
Z życia wzięte
Uwielbiam ten moment w procesie, kiedy mija kilka spotkań, wiele pytań- często trudnych i wiele minut ciszy, która mówi więcej niż słowa, aż „nagle” zapala się światełko. Coaching to właśnie to światło.
Z początkowego „nie wiem” po którym była kropka wyłania się kształt. Kropka zamienia się w przecinek, a za nim pojawiają się odpowiedzi. Twoje. I nawet jeśli są niewygodne- fakt, że są Twoje buduje wewnętrzną zgodę i wyznacza kierunek .
I o tym właśnie jest coaching- pozwala dotrzeć do sedna.
Dla kogo jest coaching?
Nie musisz pracować w korporacji czy być managerem. Nie musisz być „w kryzysie” albo mieć „problemów” (choć kto ich dziś nie ma 😉).Coaching to właśnie to światło.
Prawda jest taka: coaching jest dla każdego, kto chce świadomie kształtować swoje życie.
Może jesteś w miejscu, gdzie wszystko wygląda dobrze na papierze, ale czujesz, że coś nie gra. Może podejmujesz dużą decyzję i chcesz przemyśleć ją na spokojnie. Może po prostu czujesz blokadę i potrzebujesz impulsu.
Coaching nie wymaga, żebyś miał „wystarczająco duży problem”. Wymaga tylko jednego: gotowości, żeby się zatrzymać, odwagi do odpowiadania sobie na trudne pytania i pokory w szukaniu na nie własnych, szczerych odpowiedzi.
No to teorię już znasz, resztę można odkryć tylko w praktyce 😉 Ale jeśli dalej czujesz, że to nie Twoja bajka – w porządku, przynajmniej wiesz, z czym nie chcesz mieć do czynienia.
Komentarze
Podobne artykuły
Co się dzieje, gdy nic się nie dzieje?
Siedzisz na sesji. Padło pytanie. I teraz… cisza. Pięć sekund. Dziesięć. Piętnaście. Zaczyna być niezręcznie. Myślisz: „Kurczę, muszę coś powiedzieć. Cokolwiek. Płacę za tę godzinę, a tu siedzę i milczę głupio”.
Dlaczego nie powiem ci, co zrobić? (choć mogłabym)
Nie zliczę ile razy na sesji czułam płynące w moją stronę oczekiwanie i nadzieję „może mi powie co najlepiej zrobić, może da mi choć małą podpowiedź”, ile razy słyszałam…
Odczarować Coaching
„O matko, teraz to straciłem do Ciebie cały szacunek” – usłyszałam kiedyś od kolegi, pół żartem, pół serio, gdy dowiedział się, że jestem coachem.
Dodaj komentarz